Personal experience (Dutch):
Namibie 2007
Omdat ik tussen twee banen in zat, had ik afgelopen zomer al op Fuerteventura
meegedaan en had ik ook de tijd om naar Walvis Bay Namibie te gaan. Dit was een
once-in-a-lifetime-opportunity voor mij, dus die greep ik met beide handen aan.
Inschrijven, sponsoren mobiliseren (vooral mijn eigen spaarrekening..) en gewoon
ervoor gaan!
Op 31 augustus met mijn pa om 0500uur uit Oosterhout vertrokken … pffff vroeg
man! Op naar Zwijndrecht bij Antwerpen vanwaar ik met Patrick en Reginald mag
meerijden. De surfspullen waren al enkele uren onderweg met Bob en Alain.
Om 0630 uur reden we weg bij Reginald in de relaxte wagen van Pat. Het leek
nog even onzeker dat Regi mee zou gaan, want hij was al de hele nacht ziek…
Het was een flinke rit naar München waar we in de middag aankwamen.
We waren een van de eerste surfers en dus kunnen we op t gemakske inchecken
en de spullen op de band leggen. Surf&Action had t goed geregeld voor ons, want
we hoefden nauwelijks bij te lappen, terwijl we allemaal een slordige 100 kg pp
meezeulden. Er kwamen steeds meer surfers binnen en we kenden er veel van, reuze
gezellig dus. Plus heel de wereldtop liep hier rond van Maynard en Dunkerbeck
tot Albeau en Diethelm.
Zaterdag 1 september
In het vliegtuig had ik een grote stoel geregeld, dus het was prima zitten en
slapen.
’s Morgens landden we om uurtje of zeven en het was maar +5 graden Celsius…
Als we buiten kwamen, zagen we de trolleys met boardbags eraan gereden komen
en moesten we de spullen met zijn allen in twee containers op een vrachtwagen
laden. Met Pat in de vrachtwagen kwam het allemaal goed. Hij zorgde ervoor, dat
onze tassen niet onderop belandden. Op naar de hoofdstad Windhoek waar we in een
goede bistro ons allemaal volvraten voor weinig! Na zo’n 5 uur in de warme
hobbelbus kwamen we in het koude Walvis Bay aan. Op naar de accommodatie
Courtyard hotel. Inchecken en gelijk weer naar de jachthaven om de spullen uit
de vrachtwagens over te laden in een rij containers. Jan-Krijn zat er al een
week en had twee containers geregeld voor onze Belgische vrienden en mij. JK
ging zelf trouwens nog voor een super namiddag sessie het water op. Wij moesten
nog uitpakken.
Uiteindelijk was ik net te laat voor de registratie, maar volgens Markus en
Jan-Cas kon dat ook zondagochtend. ’s Avonds was er de openingsceremonie. De
aankondiging was grootser dan de ceremonie zelf hahaha.
Zondag 2 september
Wat een rare dag! Eerst zitten we tot 4 uur naar een windstille zee te
kijken, dan neemt de wind in een uurtje toe van 4 naar dikke 6 tot 7 Bft!!!
Eerst ging ik proberen met de 7,2 op de nieuwe F2 SX XS met de standaard Choco
29 slalomvin. Maar het gaat toch wel heel hard waaien, dus maar terug gevaren
naar de container en omgetuigd naar 6,7 zeil. Bij de zandbank aangekomen waaide
het dus 6 tot 7 Bft, dus nog steeds geen gecontroleerde runs… terug naar de
container was echt overleven met inmiddels bijna 7 Bft. Helaas geen goede
snelheden dus voor mij in de funrace van vandaag.
De lessen van vandaag: een kleiner zeil en vin gebruiken!!!
Mijn 500 m was twee keer met de 7,2 rond de 34 knopen (63 km/h) gekomen, dus
nog niet echt om over naar huis te schrijven. Topspeed slechts rond de 67 km/h,
terwijl de toppers vandaag tussen 38 en maarliefst 42 knopen (Diethelm) voeren
over de 500m ...
Na het surfen heb ik samen met Jan-Krijn, Alain en Bob gegeten bij de
Yachtclub. Notabene twee hoofdgerechten op, want de main course Thay Chicken
with Prawn Curry was veel te weinig. Echt Ethiopische porties hier in de
Yachtclub…
Maandag 3 september
Bij de skippersmeeting wordt verteld dat de windverwachting nog harder is als
de dag ervoor… meer dan 35 knopen dus. Ik begin bij de container dan ook meteen
met de 5,8 en 6,2 bestickeren en klaarleggen en voor het geval dat ook de 5,4…
De weergoden beslissen echter anders: magere 4 Bft met wat vlaagjes is alles
wat er gebeurt. Maar daarmee kun je ook wel leuk varen en een geldige race
hebben, wordt wel aangetoond. Op mijn "grote board" (F2 SX XS) ging het prima.
In een goede vlaag voer ik voor de start van de race een mooie run met goede
power in de 6,7. Mooi, dacht ook de organisatie die de snelheid had gemeten … en
meteen werd de start aangekondigd met de gele vlag.
Voor veel speedsurfers met kleine needles was het nauwelijks mogelijk om te
planeren of een run te maken en die werden met de rescue boot weer naar de
zandbank gesleept. Toch ging de race door en dat kan ermee samen hangen dat er
een Zuid-Afrikaanse TV ploeg aanwezig was… leuke race in ieder geval waarin Bob
van de Voorde echt een topprestatie neerzette door een 32 knopen run te varen en
als 24e te eindigen! Alain en Pat bleven mij ook ruim voor, maar
gelukkig kon ik het nog winnen van Regi en Jan-Krijn.
We sluiten de dag af met een heerlijke maaltijd bij The Raft (restaurant op
palen).
Dinsdag 4 september
Tijdens de skippersmeeting breekt de hel los over de race van de vorige dag,
vooral enkele prominenten voelen zich zwaar benadeeld en hebben het hoogste
woord … jammer allemaal. De organisatie krijgt een hoop kritiek naar t hoofd
geslingerd, maar gaat verder met de skippersmeeting.
Er wordt een wijze les geleerd uit de omstreden lichtweer race van gisteren
en dus wordt er met de start van de race vandaag wijselijk gewacht op flinke
wind.
Ikzelf start met mijn 6,7 op de F2 met de standaard vin. Het gaat lekker!
De wind blijft toenemen en ik voel dat er weinig rek meer in deze set zit.
Snel vaar ik op en neer voor de 6,2 op de Falcon Speed. Het setje loopt direct
heerlijk en ik besluit snel wat runs te maken voordat ik moe wordt. Na een korte
pauze vaar ik een nette topsnelheid op de GPS van 70 km/h.
Ondertussen wordt de heat tweemaal verlengd wegens wijzigingen in de top 5.
Mooi zo! Ik schroef snel de nieuwe Caspar special vin onder mijn board en ga
voor een laatste run… hoogtelopen prima en dezelfde topspeed op de GPS, dus na 1
rondje varen ben ik overtuigd van deze vin!!!
Op de GPS kom ik tweemaal achter elkaar aan 66,3 km/h over de 500m, dat is
35,8 knopen en een voorlopige PR. Toevallig vaar ik twee keer door na de 500m
baan en zet gelijk de NM (1852m) op 29 knopen. Het Nederlands record staat op
ongeveer 29,5 knopen moet er dus heel gemakkelijk aan kunnen als we die NM
pogingen met kleine spullen kunnen varen. Wat een goeie dag en wat een snelheden
zijn er mogelijk op deze haakse koers!
We sluiten de surfdag af met een heerlijke Lasagne bij de jachtclub.
Woensdag 5 september
Dikke wind vandaag en al vroeg ook, dus hebben we twee heats gevaren!
Ik voer weer twee nieuwe PR’s, zowel op de 500m baan, als op mijn test rondje op
de Naut. Mijl. Morgen verschijnt de officiële 500m op de lijst.
Mijn snelste topspeed op mijn GPS display was ruim 39 knopen (73 km/h), dus
er moet dan zeker een 500m run van 36,5knopen overblijven. Iedere dag iets
sneller…
Pat (B52) ging echt als een raket! Hij stond zelfs 8e in de heat,
echt super in dit sterke veld. Het welverdiende gevolg was een uitgebreid
interview en fotoshoot voor Pat. Grappig was dat ik met mijn lage ranking (rond
34e plek) ook werd gevraagd voor een interview. Dat kwam ongetwijfeld
omdat ik al op maandag heel enthousiast met de Tv-makers had gepraat.
Enthousiasme verkoopt!
Geheel in stijl sluiten we de surfdag weer af met een pasta direct na het
varen en douchen bij de jachtclub en paar uur later een heerlijke "Bushman’s
Medaillons" (150gr medium struisvogel biefstuk + 150gr medium gemsbok biefstuk
voor slechts 9 euro) bij restaurant The Raft.
Donderdag 6 september
Na het dagelijkse forse Engelse ontbijt gaan we naar de skippersmeeting.
De uitslag hangt ondertussen op van gisteren: mijn nieuwe PR 500m is 36,48
knopen, ongeveer 67,6km/h. Dit is dus officieel in de wedstrijd gemeten en
nauwelijks te vergelijken met een pure 500m op GPS. Die deed ik al een keer 1
knoop sneller op woensdag.
Voor vandaag is de windvoorspelling wederom goed, net als woensdag dus met
kleine spullen PR’s breken!
Als ik met 6,2 op de Falcon Speed naar de zandbak vertrek, blijkt het, dat ik
wat te optimistisch ben geweest. Door de lichte wind kan ik geen hoogte lopen en
mis de zandbank. Dus vaar ik door richting het pompstation (3km verder op de
uiterste zandbank voor de oceaan). Om niet teveel uit het zicht van de rescue te
varen, draai ik ruim voor de buitenste bank om, maar kom niet terug in planee.
Ik kom zelfs niet meer op mijn kleine board… stress stress stress, als ik
gelukkig toch een vlaagje krijg om aan te planeren. Als je hier in de problemen
raakt, drijf je de lagune uit en kom je al snel oog in oog met het rijkelijke
zeeleven hier. 10 km verderop wordt op kleine haaien gevist vanaf het strand …
need i say more?
Als ik bijna bij de zandbank aankom, zie ik de groene vlag en een hoop andere
deelnemers op het water. Shit man, de heat start al. Snel ga ik met mijn laatste
krachten overstag en vaar ook nog een keer naar buiten en naar de startgate.
De eerste run is niet bijster goed: totaal underpowered met 6,2 plus vinnen
en eten bij me, terwijl de meesten met 7,0 zeilen rondvaren op grotere boards.
Even rusten, vest uit en gaan met die banaan!
Ik had nog geen goede runs voor mijn gevoel en ook aan de GPS topspeed te
zien, gaat het niet hard genoeg (rond 68 km/h terwijl de toppers makkelijk 75
km/h halen). Wel krijg ik geleidelijk steeds betere omstandigheden en kan ik de
situaties beter naar mijn hand zetten. Ik speel het spelletje bij de start
steeds beter mee en heb vaak een mooie cleane strip voor me liggen of een
nuttige wake van de voorganger. Geleidelijk neemt de wind weer toe en varen we
twee heats waarvan de eerste weer met dubbele verlenging wegens wisselende
top-3. Pat heeft een nieuw Belgisch record gevaren, maar omdat het niet meer dan
twee procent sneller is dan het staande van Alain, telt het niet als officieel
nieuw record… balen voor Pat.
Na twee heats houden we op. De zon staat al laag en iedereen moet nog veilig
voor het donker van de zandbank af.
Ik heb wederom twee NM’s gevaren om alvast te trainen voor de recordpogingen
van volgende week. Gevolg: een 32,2 en een 34,7 knots (ruim 64km/h)!!!
Veel reden dus om heel tevreden te zijn en uit te kijken naar de
recordpogingen NM. Het Nederlands record is binnen handbereik! Fuck man, 34
knopen haalde ik afgelopen zomer op Fuerte met moeite op de 500m en hier doe ik
die snelheid met wat moeite op de mijl!
Vrijdag 7 september
Bij het ontbijt is Pat begrijpelijk verongelijkt: hij heeft een nieuw
Belgisch record op de 500m, maar het wordt niet erkend. Het verschil tussen
40,15 en 40,18 knopen is ook niet heel groot. Tja, volgende keer beter.
Vandaag hadden we een "rustig" dagje met slechts 1 heat. Ik begon met de 6,7
op de F2 SX XS en wisselde wat met vinnen. Maar omdat de wind weer harder werd,
ben ik gaan wisselen naar de 5,8 op de Falcon Speed.
De wind kwam laat en iedereen was nog brak van de heftige dagen met twee
heats met verlengingen. Dus het was welkom om maar eens 1 heat te hoeven varen.
Uitslover als ik ben, vond ik 1 heat dus watjesgedrag en ging de nautical mile
oefenen buiten de heat om. Met een net resultaat, namelijk 35,1 knopen (65km/h)!
Ook voer ik eerder al twee NM’s boven de 32 knopen op de grote set.
Op de GPS vond ik 1 500m run terug van 37,3 knopen (69km/h), maar die bleek
helaas buiten de heat om en deel van mijn snelle nautical mile. Het geeft wel
mooi aan wat de mogelijkheden en verschillen zijn als men met ideale vlakke
condities vaart of in een wedstrijd de start moet timen achter "stallende"
medesurfers, de ideale lijn tussen wakes moet zoeken, kiteboards zonder
bestuurder moet ontwijken en meer van dat soort ellende …
Mijn 500m runs in de heat waren niet goed genoeg, dus ik vrees ergens
onderaan het klassement te bungelen helaas. Op GPS waren ze rond 66 en 67 km/h.
’s Avonds komen we de Prins nog tegen: Andrea Baldini wordt Prins genoemd,
maar is in het echt een graaf, dus met koninklijk Italiaans bloed. Hij gedraagt
zich in ieder geval wel als een prins: hij huurt lokale jongeren in om zijn
materiaal op te tuigen en te sjouwen, omdat hij op de eerste dag al twee ribben
gebroken heeft en dus wat pijn. Uiteraard verblijft hij altijd in de chicste
hotels en smijt met geld.
Zaterdag 8 september
Alain is aan de racekak omdat hij blijkbaar het restje Lasagne van afgelopen
dinsdag heeft gekregen bij de jachtclub … tja, het is en blijft Afrika en iedere
dollar bespaard is er 1, denken ze hier.
Verder is deze dag als surfdag er 1 om heel snel te vergeten: met 6,7 zeer
underpowered paar runs langs de zandbank gevaren en gelukkig net op tijd terug
voor de wind echt wegzakte.
’s Avonds is er de prijsuitreiking in de grote tent bij de jachtclub!
Spannend!
Bjorn wint uiteindelijk dit event en Albeau wint de tour. Finian wordt nummer
3.
Zondag 9 september
De skippersmeeting is om 13uur en de helft van de hele groep is slechts
lichamelijk aanwezig. De meeste deelnemers zien er erg slaperig uit en zijn
stilletjes na het feest van gisteren. Wegens de te lichte wind wordt de nautical
mile vandaag niet officieel gevaren. Dinsdag wordt er pas genoeg wind verwacht
voor recordpogingen.
Als ’s middags de wind toch weer toeneemt, gaan we met een groep relaxt vrij
varen langs de zandbank: Patrick B52, Maaike Kallenborn, Jan-Krijn, Massimo
(Point7), Antoine Albeau, Owen Kitchin en nog enkelen. Het is erg goed varen met
7,2m2.
We oefenen de nautical mile en de meesten staan met een brede smile op de
plank! Ik klok een 32 knopen als beste nm op mijn GPS, Pat maarliefst een 36
knopen op de mijl!!! Hoe is het mogelijk? En dat met een 7,6m2 zeil…
Ik ben wel bijzonder tevreden met mijn 2s topspeed met de 7,2m2, over de 70
km/h en dat was me nog nooit eerder gelukt met zo’n lap.
’s Avonds ga ik samen met Jan-Cas en Jan-Krijn eten in het Pelican Hotel. Het
is echt een supergoed lopend buffet. Alain en Bob zouden ook mee gaan, maar we
konden ze niet vinden.
Maandag 10 september
We wachten lang op wind, maar vandaag istie moe. Aan het eind van de middag
regelt Dave White dat we kunnen gaan Quad rijden bij Dune7. Het is echt een
supervette sessie en we mogen redelijk vrij rondraggen van de verhuurder. Die
rijdt er zelf doodleuk met een standaard Jeep naast en komt niet 1 keer vast te
zitten in de supersteile duinen. Onze gids is het zoontje van de eigenaar en kan
serieus goed met de Quad overweg, hij is dan ook kampioen ermee!
Dave en Pat zijn de oudste maar ook de gekste kerels op de Quads, ze springen
over iedere verhoging die ze zien en je verwacht ieder moment dat ze er
ongenadig hard af zullen vallen… dat gebeurt gelukkig niet. Bob Cunningham valt
wel wat ongelukkig en heeft een schouderblessure. Reginald rolt minstens zo
spectaculair van een duintop af, maar heeft niets. Jan-Krijn hebben we niet zien
vallen, maar hij maakte naar eigen zeggen een "salto mortale".
Na de Quad sessie zitten we allemaal met een smile van oor tot oor in The
Raft aan een heerlijk diner om de dag weer in stijl af te sluiten. Bushman’s
Medaillons is echt mijn favoriete gerecht hier: twee grote stukken vlees van
Gemsbok en Struisvogel, zo rauw of well-done als je zelf maar wilt… eet
smakelijk!
Dinsdag 11 september
Om 10 uur skippersmeeting: de baan zal vandaag open zijn -als het waait- en
dus is er toch nog de mogelijkheid om diverse nationale records op de nautische
mijl aan te vallen. Ik hoop op net zo’n goede wind als zondagmiddag, dan kan de
Nederlandse nautische mijl er nog aan. Een beetje balen is, dat de kiters er ook
met de titel vandoor kunnen gaan. En Rolf is serieus snel, heeft hij al laten
zien. Zij kunnen ook over vlakker water varen dan wij windsurfers, ze noemen het
"wet sand".
Uiteindelijk komt de wind weer in een zuidelijk tempo op gang en is het half
vijf als het wat waait… de baan is gesloten gebleven en dus zijn er geen nieuwe
officiële records neergezet.
Een minpunt is, dat een of andere Franse debiel vandaag minstens van 5
containers de sloten heeft geforceerd omdat hij zijn kiteboard zocht. Iedereen
wiens container is opengemaakt heeft er een flinke kater van. Wat een
Neanderthaler zeg! Helemaal jammer is dat enkele van onze windsurfidolen hem
meehielpen. Dit incident gaat nog een staartje krijgen. 9-11 again?
Woensdag 12 september
De dag begint zonnig. Dat is een goed teken voor harde wind in de middag,
omdat dan het thermische windsysteem vroeg op gang komt. In de woestijn warmt de
lucht dan snel op en de zee blijft lang bewolkt en koud. ’s Middags waait het
dan meestal heel hard door de grote temperatuurverschillen.
De Engelse windsurfers zijn bijna allemaal vroeg vertrokken om op safari te
gaan in het Etosha National Park in het noorden van het land.
Het timing systeem is helaas al van de zandbank gehaald, omdat die ingezet
gaat worden voor de record pogingen van de kiters in Luderitz.
Het is toch zoals verwacht een zeer goede surfdag geworden. Ik begon weer
iets te optimistisch met de 6,2 op mijn Falcon Speed, maar gelukkig kwam de wind
op tijd voordat ik helemaal de baai uit dobberde.
Al snel nam de wind toe en ik kon er zelfs een nautische mijl van 35,9 knopen
mee neerzetten! Hier moet en mag ik erg tevreden mee zijn, maar ja er gaan er
een paar nog harder… Pat voer ruim een 39 knopen mijl (met een 7 meter zeil!) en
de Zweed Daniel Borgelind voer net als de Belg Bob van de Voorde ruim boven de
36 knopen. Ook Reginald en Alain bleven mij voor. Het lijkt er sterk op dat de
speed met de jaren komt, dus voor mij ligt er nog een zonnige toekomt open zal
ik maar denken. Ik ben pas drie jaar met speedsurfen bezig.
De wind nam nog verder toe en ik switchte naar mijn 5,4m2 RS5 zeil. Het zeil
voer trouwens prima op de North Sails Viper mast. Jammer alleen dat ik vergeten
was mijn korte wave trapeze lijntjes te vervangen door langere speedlijnen. Mijn
houding voelde niet goed aan en dus ging ik niet zo hard op de haakse koers
langs de zandbank. Dan maar ruim van de zandbank wegvaren om een pieksnelheid te
zetten. Mijn doel van 80 km/h haal ik helaas nog niet, wel ruim 77. En met het
Maui zeil van Pat kom ik ook aan de 77 km/h. Op mijn GPS track stonden wel een
84 en een 82 km/h, maar dat waren helaas makkelijk te herkennen spikes
(onwerkelijk hoge snelheidspieken, die meestal bij een crash voorkomen).
Pat is trouwens wel een heel toffe kerel: hij leent een hele surfset uit aan
onze eigen Jan-Cas Smit (de hoofd jury hier namens de ISA), die hier na een
lange periode van ziekte weer een keer heerlijk kan varen in echte hardcore
speed omstandigheden! Goed bezig!
Als je zo hard hebt gesurft, dan heb je een goed buffet verdiend, vinden we.
In het Pelican Hotel nemen we het er "op zijn Hollands" van. Een paar keer meer
langs het buffet dus.
Donderdag 13 september
Spullen opruimen: de meeste riders hebben hun eigen setje in de containers
geladen en daarna gelijk hun snor gedrukt … wat een lamme takken zeg. Samen met
Pat, Regi, de Zweden en nog enkele anderen hebben we spullen van de overige
riders geladen.
Ondertussen waaide het echt van de planeten, zo hard heb ik het hier nog niet
eerder gevoeld. Jammer dat we niet konden gaan surfen. Dan maar snel uit de wind
een pintje pakken in de Yachtclub.
Vrijdag 14 september
We moesten vroeg uit de veren vandaag. Heiko (chef transport) en Elvis (een
local met een gevaarlijk pistool) haalden ons op en reden ons naar Windhoek over
de verharde weg. Alain, Bob en de Duitsers verkozen een trip door de woestijn.
Uiteindelijk zagen we ze twee uur later in het hotel in Windhoek aankomen. Ze
hadden in de woestijn hitte nog een lekke band moeten verwisselen … gni gni gni.
Wij hadden al heerlijk in het zwembad liggen chillen.
’s Avonds gingen we naar Joe’s Beerhouse (een heel mooi restaurant met heel
chagrijnige bediening).
Zaterdag 15 september
Om half zes werden we al gewekt door een wake-up call … tering zeg, dit is
echt geen tijd voor een blanke! Elvis bracht ons veilig naar de luchthaven en
take-off.
Terug naar Europa met de anderen. Het is wel kicken als je in het vliegtuig
tussen al je idolen inzit en je bedenkt dat je met hun samen hebt gevaren op 1
van de mooiste locaties in de wereld!
Als het kan, ga ik in 2008 weer terug voor meer.
Met de volgende surfers heb ik samen gereisd: Patrick van Hoof, Reginald
Gyselinck, Alain de Gendt en Bob van de Voorde. Jan-Krijn van Dijke zat er al
een week eerder en was er verder de hele tijd bij.
Ik had de volgende spullen veel nodig: 6,7 en 6,2 zeilen, klein board (mijn
Fanatic Falcon Speed) en het prachtige nieuwe SX XS leen boardje van F2! Dank
aan Surf Unlimited en Eurofuncenter daarvoor.
